اندرخوری

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ خوَ / خُ] (حامص مرکب) سزاواری. شایستگی :
تا ترا از آسمان آمد حمیدالدین لقب
این لقب بر هیچ کس نامد بدین اندرخوری.
سوزنی.