انده شکن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دُهْ شِ کَ] (نف مرکب)زایل کنندهء اندوه. ازبین برندهء غم و غصه :
هم او میگسار است و هم چنگ زن
هم او چامه گویست و انده شکن.فردوسی.
یکی پای کوب و دگر چنگ زن
سدیگر خوش آواز و انده شکن.فردوسی.