انده کشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دُهْ کَ / کِ دَ] (مص مرکب) اندوه بردن. غم خوردن. تحمل کردن اندوه :
یار آن باشد که انده یار کشد.
عبدالواسع جبلی.
من کانده تو کشیده باشم
اندوه زمانه خوار دارم.سعدی.