انده کش

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دُهْ کَ / کِ] (نف مرکب) غمخوار. تحمل کنندهء اندوه :
خاقانیا سگ جان شدی کانده کش جانان شدی
در عشق سر دیوان شدی نامت بدیوان تازه کن.
خاقانی.
خاقانی اگر چه عقل دستخوش تست(1)
هم محرم عشق باش کانده کش تست.
خاقانی.
(1) - در متن چنین است.