انکیزیسیون

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یُنْ] (اِخ)(1) نام محکمه ای است کلیسایی که در قرن 12 م. در اروپا برای تفتیش عقاید مردم و تعقیب متخلفان در مقررات مذهبی تأسیس شد. این محکمه ابتدا بتوسط رؤسای مذهبی اداره میشد در قرن 13م. از طرف پاپ بدست جمعی از تارکان دنیا سپرده شد و آنان مجازات را با نهایت قساوت و بیرحمی انجام می دادند. این محکمه در قرن 16 در تمام اروپا به استثنای انگلستان تسلط پیدا کرد ولی بعد از یک قرن رو بضعف گذاشت و در قرن 18 در اغلب ممالک برچیده شد و در اسپانیا ناپلئون بناپارت آن را از میان برد. در کشور اخیر 340 هزارتن را عمال بی رحم تفتیش عقاید شکنجه و آزار کردند و 32 هزار تن از آنها را در آتش سوزانیدند. (از فرهنگ فارسی معین ج5).
(تفتیش و بازجویی)
(1) -Inquisition
.
(فرانسوی)