انگژ

«لغت نامه دهخدا»

[اَ گَ] (اِ) آهنی باشد سرکج که فیل را بدان بهر طرف که خواهند برند. (برهان قاطع) (هفت قلزم) (از ناظم الاطباء). آنچه پیلبانان در دست دارند. (غیاث اللغات). کجک. (از فرهنگ جهانگیری) :
پیل مستم مغزم از انگژ بیاشوبند از آنک
گر بیاسایم دمی هندوستان یاد آورم.
خاقانی (از آنندراج).
چو طور است پیل و چو موسی مهاوت
بدستش عصا انگژ مارپیکر.
ابوالفرج رونی (از آنندراج).
شه نشسته به پشت پیل چو ابر
انگژ زر چو ارتجک در دست.فرید احول.
|| بیلی پهن که با آن زمین را هموار کنند. (فرهنگ فارسی معین).