انگشتال

«لغت نامه دهخدا»

[اَ گِ] (ص) بیمارناک. (لغت فرس اسدی). مردم ضعیف و نحیف و علیل و بیمارناک و صاحب نقاهت. (برهان قاطع). بیمار و دردناک و صاحب نقاهت. (آنندراج) :
ز خان و مان قرابت به غربت افتادم
بماندم اینجا بی ساز و برگ(1) و انگشتال.
ابوالعباس (از لغت فرس اسدی)(2).
(1) - ن ل: بی برگ و ساز.
(2) - انگشتال در شعر ابوالعباس در فرهنگ اسدی شاهد آمده و انگشتال را بیمارناک یعنی آنکه پیوسته بیمار یا چون بیماریست [ معنی کرده ] ولی اگر شاهد همین شعر باشد من گمان می کنم انگشتال به معنی برهنه و عور باشد مرکب از انگشت (اصبع) و آل علامت تشبیه یا نسبت یعنی چون انگشت. چنانکه در تعبیری مثلی نیز هست مثل انگشت لیشته یعنی لخت و عور. (یادداشت مؤلف).