«لغت نامه دهخدا»
[اَ و وَ] (ع مص) آوه کردن. (تاج المصادر بیهقی). آه گفتن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || ناله نمودن و شکوه کردن. (آنندراج).
