اهل خرد

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لِ خِ رَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) خردمند. باخرد. عاقل :
کجا عقل یا شرع فتوی دهد
که اهل خرد دین به دنیی دهد.سعدی.
بزرگش نخوانند اهل خرد
که نام بزرگان بزشتی برد.(گلستان).