اهل طمع

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لِ طَ مَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) حریص. طامع. آزمند :
دیدهء اهل طمع به نعمت دنیا
پر نشود همچنانکه چاه به شبنم.(گلستان).