ایدری

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (ص نسبی)اینجایی. (ناظم الاطباء) :
مرا گفت کاینجا غریبست جانت
بدو کن عنایت که تنت ایدریست.
ناصرخسرو (دیوان چ تهران ص59).
جان من تا ز تست آنجایی
من کجا ایدری توانم شد.
خاقانی (دیوان چ عبدالرسولی ص748).
|| اینجهانی. دنیوی. (فرهنگ فارسی معین).