ایدومنه

«لغت نامه دهخدا»

[مِ نِ] (اِخ)(1)ایدومنئوس(2). پادشاه جزیرهء کرتا بود که یونان را در محاصرهء شهر تروا یاری کرد و با آژاکس بجنگید و چون هنگام مراجعت بوطن بطوفان سخت دچار شد با نپتونوس عهد کرد که اگر از آن طوفان نجات یابد نخستین کسی را که در کرت ببیند در راه وی قربانی کند، قضا را چون بجزیرهء مزبور رسید نخست با پسر خویش برابر شد و ناگزیر او را قربانی کرد و به همین سبب رعایای وی از او کناره گرفتند و ناچار به ایتالیا گریخت. (ذیل تمدن قدیم). رجوع به دائره المعارف فارسی شود.
(1) - Idomenee.
(2) - Idomeneus.