ایغاغ

«لغت نامه دهخدا»

(ترکی-مغولی، ص) نمّام و سخن چین. ساعی. (فرهنگ فارسی معین) :
زبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسن
دهان گشاده شقایق چو مردم ایغاغ.حافظ.