بادآبله

«لغت نامه دهخدا»

[بِ لَ] (ترکیب اضافی)(1) آبلهء هلاک کننده را گویند و بعربی جدری خوانند. (برهان) (آنندراج). آبلهء هلاک کننده و آنرا باد آوله و باد لوطه نیز گویند. (شرفنامهء منیری). حُماق. حُمَیقاء. (ربنجنی). آنَک. آبَک. (برهان). مرض اطفال. (لغت محلی شوشتر نسخهء خطی کتابخانهء لغت نامه). ابن التلمیذ گوید: نوعی از آبله است بدان اهمیت ندهند و شیخ گوید مرضی است بین جدری و حصبه. (از بحر الجواهر). باد آبله یا سرخک یا امثال آنها، از امراض اثر بدی که از درست معالجه نشدن امراض مذکور در بدن باقی ماند، درین مورد باد بمعنی عنصری که محیط به کرهء زمین است، باشد چه بعقیدهء مردم قدیم بعد از بعضی امراض بادی که از آن مرض در بدن تولید شده میماند. (از فرهنگ نظام). رجوع به بادآوله و آبله و آبله کوبی شود.
.
(فرانسوی)
(1) - Petite verole