بادآور

«لغت نامه دهخدا»

[وَ] (اِخ) مخفف و مرخم بادآورد، گنج خسروپرویز :
دگر گنج کش نام بادآور است
فراوان درو زیور و گوهر است.
فردوسی (از آنندراج).
دگر گنج بادآورش خواندند
شمارش بکردند(1) و درماندند. فردوسی.
(1) - ن ل: گرفتند.