بادآهنگ

«لغت نامه دهخدا»

[هَ] (اِ مرکب) صوت و نقش خوانندگی و گویندگی را گویند. (برهان). صوت و نفس خوانندگی و گویندگی را گویند.(1) بادنوا که بمعنی خوانندگی است. (آنندراج). || باد بیش وز یعنی باد سخت و تند وزنده و باد کم و زیاد سست و آهسته وزنده. (آنندراج) (انجمن آرا) (ناظم الاطباء). || انعکاس صدا. (ناظم الاطباء).
(1) - در فرهنگ دساتیر ص234 بمعنی آواز و صوت و صدا آمده. (حاشیهء برهان قاطع چ معین).