بادپرست

«لغت نامه دهخدا»

[پَ رَ] (نف مرکب) پرستندهء باد. مجازاً، هوی پرست. هوسباز :
پیش آن بادپرستان بشکوه
کوه ثهلان شوم انشاءالله. خاقانی.