بادپروا

«لغت نامه دهخدا»

[پَرْ] (اِ مرکب) خانه ای را گویند که بادگیر داشته باشد. (برهان) (هفت قلزم) (فرهنگ سروری) (جهانگیری) (غیاث). خانه ای را گویند که بادگیر داشته باشد که باد در آن آید و آنرا بادخوان و بادخن و بادخون گویند. (آنندراج) (انجمن آرا). رجوع به بادخوان، بادخن و بادخون شود. || گذرگاه باد و روزنی که بجهت آمدن باد گذارند. (برهان). خاقانی گوید :
ز خط استوا و خط محور
ملک را تا صلیب آید هویدا
ز(1) تثلیثی کجا سعد(2) فلک راست
به تربیع صلیب بادپروا.(از جهانگیری).
|| (ص مرکب) بی تفاوت یعنی شخصی که پیش او همه چیز مساوی باشد. (برهان). رجوع به ناظم الاطباء شود.
(1) - ن ل: به.
(2) - ن ل: دور. (فرهنگ سروری).