بادستگاه

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (ص مرکب) دارای دستگاه. صاحب جاه و جلال و شکوه. باعظمت :
شنیدند مردم سخنهای شاه
از آن بی هنر مرد بادستگاه.فردوسی.
خروشی برآمد ز درگاه شاه
که ای نامداران بادستگاه.فردوسی.
بدو گفت کاندر جهان بی گناه
کرا دانی ای مرد با دستگاه؟فردوسی.
رجوع به با شود.