بادسیر

«لغت نامه دهخدا»

[سَ / سِ] (ص مرکب) از صفات اسب باشد، ای اسپ تند و سریع السیر. (آنندراج). چابک از آدم و حیوان. (فرهنگ ضیا). تیزرو و تندرفتار. (ناظم الاطباء). رونده و شتابنده چون باد. (دمزن). || مرد متکبر. || کبر. (آنندراج).(1)
(1) - این معنی محتاج بتأیید شواهد است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر