بادکش

«لغت نامه دهخدا»

[کُ] (نف مرکب) بادشکن. داروئی که نفخ شکم بنشاند، چون انیسون، بادیان و زیرهء سبز. ضد نفخ که سبب آروغ شود. که رفع نفع معده و جز آن کند (دارو). طارد ریاح(1). کاسرالریاح. محلل اورام ریاح. رجوع به بادکن و بادشکن شود.
.
(فرانسوی)
(1) - Carminatif