بادنجیر

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (اِ مرکب) نوعی از درخت انجیر است که پیش از همهء درختان انجیر دهد و انجیر آن کاواک است و حلاوتی چندان ندارد. حکیم خاقانی گفته :
گه ز ناپاکی ز بادنجیر بید انگیختند
گه ز خودرائی ز بیدانجیر عرعر ساختند.
(از انجمن آرا).
رجوع به بادانجیر شود.