بادهء شیراز

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) بادهء شیرازی. بمعنی شرابی که در شیراز اندازند. مخلص کاشی گوید:
غربت افتاد چو دلخواه وطن میگردد
باده را شیشهء شیراز کند شیرازی.
ملا مقیما گوید :
پیاله نوش که خواهد شکست بر جنت
خمار بادهء شیرازت از شراب طهور.
محسن تأثیر یزدی گوید :
حسن و عشق و عاشق و معشوق هم شهری خوش است
بادهء شیراز باید شیشهء شیراز را.
(از آنندراج).