بادهء مست

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ یِ مَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) بادهء مست کننده :
آنچه او ریخت به پیمانهء ما نوشیدیم
اگر از خمر بهشت است و گر بادهء مست.
حافظ.