«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (نف مرکب) کسی که بار از بارکش فرونهد. بمجاز، کسی که رنجی از کسی برگیرد : خمخانهء خرسرای خرپیر نه راه بری نه باربرگیر.سوزنی.