بارک

«لغت نامه دهخدا»

[رِ] (ع ص، اِ) یکی برک(1) بمعنی شتران اهل خباء و غیر آنها که شبانگاه به خوابگاه بازگردند. (منتهی الارب). در اقرب الموارد و تاج العروس شتران اهل هواء آمده است. شتر بزانو خوابیده. (دِمزن). یک شتر. ج، برک، بروک. (ناظم الاطباء). ج، بروک. مؤنث: بارکه است. (اقرب الموارد). و رجوع به برک و بارکه شود.
(1) - رجوع به «برک» شود.