بارمش

«لغت نامه دهخدا»

[ ] (اِخ) (جوی) نام جویی است به سمرقند: و آبش (سمرقند) از رودبوی و از نهر برش و بارمش و جوی بزرگ در میان عرصهء آن شهر روانست. (نزهه القلوب چ 1331 بریل ج 3 صص245-246). و رجوع به ص213 همین کتاب شود. نام جویی است که از ورغسر(1) سمرقند منشعب میشده است. رجوع به احوال و اشعار رودکی ج 1 صص133-134 شود.
(1) - Varaqsar.