باکیادس

«لغت نامه دهخدا»

[دِ] (اِخ)(1) نام افراد یکی از خانواده های قدیمی کرنتوس بود که از آن خانواده هفت تن برآن شهر سلطنت کردند. لکن در سال 658 ق . م. دوران حکومت اشراف کرنت بپایان رسید و باکیادس از آن شهر رانده شدند و بازماندگان آن خانواده ناچار به سی سی لیا و اسپارتا سفر کردند. (ترجمهء تاریخ تمدن قدیم فوستل دکولانژ).
(1) - Bacchiades.