«لغت نامه دهخدا»
[بَ خوَرْ / خُرْ] (نف مرکب)(درتداول عامه) که بامبه خورد. که توسری خورد. که برسر او بامب زنند. || مجازاً ذلیل. حقیر. خوار. توسری خور. (یادداشت مؤلف).