«لغت نامه دهخدا»
[وَ شِ کَ] (نف مرکب) از: باء و تاء کلمهء «بت» مراد است. و با و تا شکن، یعنی بت شکن. (از آنندراج). || کنایه از حضرت ابراهیم (ع) است. (آنندراج).
