باوه

«لغت نامه دهخدا»

[ وَ / وِ] (اِ) رسیده. نو. (یادداشت مؤلف).
- نوباوه؛ تازه. نورسیده. میوه که تازه به دست آمده باشد. نخستین از میوه ها که به بازار آید.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر