بایب

«لغت نامه دهخدا»

[یِ] (اِخ) گوشهء عالم مابین مغرب و شمال، و این لفظ هندی است. (آنندراج). در ماللهند نقطهء جهت میان بسجم و اوتر و برابر زحل آمده. (ماللهند ص145 و 146). و بین شمال و مغرب (شمال غربی) محسوب شده است. حمدالله مستوفی گوید: حکماء هند بخش ربع مسکون را بصورت سه در سه نهاده اند: بخش جنوبی را دکشن خوانند و آن زمین تازیان است و بخش شمالی را اوتر خوانند و آن ترکان راست و بخش شرقی را بورب خوانند و اهل چین و ماچین راست و بخش غربی را بسجم خوانند قوم مصر و بربر راست و بخش زاویهء مابین جنوب و شرق اگنی گویند هندوان راست و بخش زاویهء مابین شرق و شمال ایش خوانند قوم ختای و ختن راست و بخش زاویهء مابین شمال و غرب بایب گویند اهل روم و فرنگ راست. (از نزهه القلوب ج3 ص20).