بئس

«لغت نامه دهخدا»

[بِءْسْ] (ع اِ) بلا. (منتهی الارب). سختی.
- بنات بئس؛ بلاها. (منتهی الارب). دواهی. (اقرب الموارد). پیش آمدهای سخت.