بپا ایستادن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ دَ] (مص مرکب)برخاستن. (آنندراج). به خود برخاستن. || پا گرفتن. || قائم و استوار شدن :
چو شیخ شهر ترا دید در نماز افتاد
دمی اگرچه بپا ایستاد باز افتاد.غنی.