بتاییدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ دَ] (مص) گذاشتن. (از آنندراج) (انجمن آرای ناصری) (از برهان قاطع). بگذاشتن. رها کردن. صبر کردن. تاب آوردن. هشتن. (یادداشت مؤلف). ترک کردن. (فرهنگ نظام) (از ناظم الاطباء) :
تکاپوی مردم بسود و زیان
بتاو و مدو(1) هر سوئی تازیان.ابوشکور.
(1) - ن ل: مگر.