بت پرستنده

«لغت نامه دهخدا»

[بُ پَ رَ تَ دَ / دِ] (نف مرکب) پرستندهء بت. بت پرست. که بت پرستد. شمن. صنم پرست. وثنی :
وگرنه یکی بت پرستنده مرد
نه با گنج و لشکر نه با دار و برد.فردوسی.
شد آن بت پرستنده فرمان پذیر
فرستاد بت را به دانای پیر.نظامی.
- بتِ پرستنده؛ بت خدمتگزار. پرستار خوبروی. خدمتگزار ماهروی :
بتان پرستنده با تاج زر
همه نامداران زرین کمر.فردوسی.