«لغت نامه دهخدا»
[بَ تِ] (ع ص، اِ) اسب سخت و درازگردن. (منتهی الارب). درازی گردن و سختی آن. (از تاج العروس). سخت و درازگردن. (از اقرب الموارد). || مرد درازقامت. (آنندراج) (ناظم الاطباء). || مرد قوی و سخت مفاصل. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء)(1). || جسم. (منتهی الارب). مؤنث آن بَتِعَه است. (1) - و این کلمه در ناظم الاطباء با سکون تاء آمده است.