بتع

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِخ) نام تیره ای از قبیلهء همدان. و کلمهء تبع که لقب ملوک یمن است تحریفی ازین کلمه است. (از اعلام المنجد).
- ذوبَتع؛ لقب بعضی از ملوک حمیر. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). رجوع به بتع شود.