بتکندیدن

«لغت نامه دهخدا»

(1) [بِ کَ دی دَ] (مص)بتکندن. سر باز زدن و میل به طعام نکردن. (برهان قاطع). نفرت داشتن از طعام. (ناظم الاطباء). || آزار یافتن از بدهضمی طعام و تهوع داشتن. (ناظم الاطباء).
(1) - در فرهنگ نظام با کاف پارسی آمده است.