«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (ع ص، اِ) تأنیث ابثع، زنی که لبهای وی سرخ و سطبر گردیده باشد از غلبهء خون. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). ج، بُثع.
