بج

«لغت نامه دهخدا»

[بُج ج] (اِ) جناالاحمر. مطرونیه. قطلف (قطلب)(1). به لغت اندلس نام قطلب است. درختی که میوهء آن سرخ رنگ است.
(1) - Arbousier.