بجاله

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ] (ع اِ) زن با عظمت و جمال که او را تعظیم کنند. (از ناظم الاطباء) (منتهی الارب).
- بنوبجاله؛ بطنی است از عرب. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب).