بجان آمده

«لغت نامه دهخدا»

[بِ مَ دَ / دِ] (ن مف مرکب)ناخوش. بی دماغ. (آنندراج) (غیاث اللغات) :
چه پرسی ز جان بجان آمده
گلی در سموم خزان آمده.؟ (از آنندراج).
|| ستوه شده. زله شده. عاجز گشته. رجوع به بجان آمدن شود.