بجان

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ق مرکب)(1) از جان. از ته دل. از صمیم دل. از دل و جان.
- بجان زدن؛ تا پای جان زدن. سخت دفاع کردن و کوشیدن.
- بجان سوختن؛ از ته دل سوختن. سخت سوختن :
مگر باور نمیداری ز حق آن
که می سوزی بجان از بهر یک نان.
پوریای ولی.
|| از روی میل و رغبت. (ناظم الاطباء). || بجانِ در مقام مضاف به کلمهء دیگر، معنی قسم بجانِ و سوگند بجانِ میدهد :
بجان تو ای خسرو کامران
کجا بردم این خود بدل در گمان.فردوسی.
بجان زریر آن نبرده سوار
بجان گرانمایه اسفندیار.فردوسی.
و رجوع به جان شود.
(1) - از: ب + جان.