«لغت نامه دهخدا»
[بِ چِ] (اِ) بزشک. طبیب. پزشک. (فرهنگ جهانگیری) (ناظم الاطباء) (فرهنگ نظام). حکیم. (برهان قاطع) (غیاث اللغات). آنکه علاج بدن و جان کند. || گیاه فروش. (آنندراج). و رجوع به پزشک شود.