«لغت نامه دهخدا»
[بِ چَ / چِ مِ خوَد / خُدْ] (نف مرکب) شاهد عینی. || که بیراهی پردگی خود را بچشم بیند. که شاهد عینی انحراف اخلاقی بستهء خود باشد. قرطبان. دیوث. قلتبان. (یادداشت مؤلف). و رجوع به قرطبان شود.