«لغت نامه دهخدا»
[بَ چَ / چِ / بَچْ چَ / چِ گَ / گِ] (اِ مرکب) آن بچه که گدائی کند. طفل خردسال بینوا که به گدائی پردازد. || فرزند گدا. گدا بچه.