بحباح

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع ص، اِ) برابر در درازا و پهنا. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). چیزی که عرض و طول آن برابر باشد. || کلمه ای است که اشعار بر فنای چیزی و انقطاع آن میکند و در اشعار بر فنا استعمال می کنند(1). (ناظم الاطباء). و مبنی است. (از منتهی الارب).
(1) - در این معنی مبنی بر کسر حاء است.