بخ

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِ) کخ. لولو. یک سر دو گوش. فازوع. و کلمهء بخ ردیف کخ در نسخه ای از لغت اسدی آمده است. (یادداشت مؤلف). چیزی بود که ترس کودکان را بسازند بدیدار زشت و آن را بتازی فاروع(1) خوانند. (فرهنگ اسدی چ پاول هورن) :
آیم و چون بخ بگوشه ای بنشینم
پوست به یک ره برون کنم زستغفار.فرخی.
(1) - ظ: فازوع.