بدزین

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ص مرکب) اسبی که هنگام زین کردن رام نباشد و سرکشی کند :
مرا در زیر ران اندر کمیتی
نه بدنعل و نه بدزین و نه توسن(1).منوچهری.
(1) - ن ل: کشنده نی و سرکش نی و توسن، و در این صورت شاهد ترکیب متن نخواهد بود.